Marketing, het is een vak apart. Wanneer we op kantoor de beelden bekijken van de instructiefilmpjes waarin enkele collega’s met de daver op hun lijf het gebruik van een AIS uitleggen voor een blauwe muur met logo, kijken we allebei meewarig naar elkaar. Komaan, dit is 2017! Mijn trainershart bloedt bij het zien van deze beelden.

Hier wordt een fantastisch product gemaakt en eentje dat je perfect bevattelijk, instructief en overduidelijk kan demonstreren! Best vanaf een boot, met live actie en het product in de praktijk.

Het duurt dan ook niet lang voor het marketingteam en een cameraploeg ’s avonds op Vaguebond binnenvallen met een karrenvracht aan materiaal voor een eerste opnamesessie van het scenario ‘Anchorwatch’.

Ik probeer wat Belgische verwijzingen het beeld in te sluizen en ook Balthazar, Piep, Wiki en Wolleke krijgen subtiel hun ‘minute of faim’. Ivan trekt zijn beste slaapoutfit aan die ook voor de jongere kijkers door de beugel kan en speelt de argeloze schipper die midden in de nacht uit zijn bed getoet, gepiept of gebibberd wordt door afwisselend de AIS-unit, smartphone en smartwatch. Als een volleerde hollywoodster springt hij uit bed en haast zich naar buiten om het dreggende anker op te halen en Vaguebond te redden.

Een paar dagen later scheept een nieuw team in op Vaguebond om zonder twijfel de meest hilarische werkdag ooit mee te maken. Betaald worden om een hele dag te gaan zeilen in stralend weer en met je eigen boot en man als filmsterren, wat hebben wij een leven!

Mylon, onze (wel erg knappe) cameraman doet mijn hart een paar slagen sneller slaan wanneer hij vertelt dat hij zijn drone meegebracht heeft. Gaan we straks onze Vaguebond echt vanuit de lucht zien zeilen? Dat is ‘sooooooo cool’! (Ok, vergeet even het feit dat wij drones degoutant vinden wanneer ze over een stille paradijselijke ankerplek zoeven en filmen wat er op ons bord ligt en in ons glas zit!)

We kunnen het niet beter treffen, de hele dag schijnt de zon genadeloos, met een paar wolken op de achtergrond die de dramatiek van de beelden alleen maar versterken, een spiegelgladde zee die mooie weerkaatsingen geeft, een volle koelkast en een team dat er enorm veel zin in heeft, je zou voor minder.

We simuleren aanvaringskoersen, droppen ankers en gooien mannen in het water tot we alle situaties op het AIS-scherm, de telefoon en het horloge hebben kunnen filmen. Terwijl de mannen zorgen dat Ivan’s haar goed genoeg ligt, de kleur van zijn ogen mooi uitkomt bij het gesimuleerde alarm en Cyrus echt realistisch overboord valt, hou ik me bezig met de boot op koers en de zeilen vol te houden.

De meeste takes moeten maar één keer gedaan worden, onze acteurs zijn rasechte toptalenten, met Ivan op kop. Boekingen zijn mogelijk via zijn manager en bookingagent, ik.

Het MOB*-manoeuvre is voor ons allemaal het meest hilarische en wordt vanuit vier camerapunten gefilmd. Het beangstigende is de snelheid waarmee het fluogele stipje dat Cyrus is uit het zicht verdwijnt. Er staat nauwelijks wind, nauwelijks golfslag en we zijn met twee mensen totaal op ons gemak en bedacht op wat zo dadelijk staat te gebeuren. In realiteit zou dit een totaal andere situatie zijn, de tweede man/vrouw zou waarschijnlijk benedendeks zijn en de andere niet eens zien vallen. Hem/haar ‘niet uit het oog verliezen’ (zoals de theorie voorschrijft als zijnde het allerbelangrijkste om een drenkeling terug te vinden) is daarbij al totaal onmogelijk. Daarenboven zou de boot veel sneller varen dan nu, er zouden golven zijn en 50% kans dat het ’s nachts gebeurt. Als de man/vrouw aan boord de andere niet heeft zien vallen kan hij/zij ook geen MOB alarm activeren…

Zelfs als je het ongeluk zag gebeuren moet je als enige aan boord nog steeds je drenkeling in het oog houden en tegelijk de boot vertragen, draaien, de zeilen lossen en zorgen dat je zelf niet overboord geslagen wordt door flapperende touwen. Tel daarbij nog eens de paniek en de angst om je grote liefde die je dreigt kwijt te geraken. Eerlijk? Ik zie zo’n situatie nooit goedkomen als je maar met zijn tweetjes bent en ik ben er doodsbang voor.

(Bekijk hieronder de 'making of')

We nemen altijd alle mogelijke voorzorgsmaatregelen : ’s nachts en wanneer je overdag alleen aan dek zit of uit de kuip moet, altijd met reddingsvest, altijd aangelijnd. Maar zelfs op een kalme dag kunnen ongelukken gebeuren, het hoeft niet eens hard te waaien, er zijn geen grote golven voor nodig. De ervaring van vandaag heeft mij helemaal overtuigd, er komen PLB’s** op onze reddingsvesten! 

En ik wil een smartwatch, die app is geweldig!

Gelukkig hebben wij vandaag ook Dingel meegenomen en haalt Tom Cyrus uit het water, natuurlijk pas nadat alle nodige beelden geschoten werden, inclusief de (allesovertreffende, prachtige) dronebeelden. Onze oude reddingsvest met een cartridge geproduceerd in 2004, deed het nog en hield Cyrus drijvende, zijn wetsuit hield hem warm en na het zware werk kon de hele crew genieten van de gevulde koelkast.

Wij willen nog zo’n werkdagen!

Geniet hier mee van het eindresultaat :

En voor meer technische informatie over AIS en de fantastische DeckWatch app : https://www2.vespermarine.com/deckwatch

 *MOB : Man Over Boord

**PLB : Personal Location Beacon – een klein toestel dat je op je reddingsvest bevestigt en je positie weergeeft op de AIS, zo weet je altijd perfect waar je drenkeling zich bevindt, ongeacht slechte zichtbaarheid, hoge golven, impact van wind en stroming.

MEER LEZEN ?

Op het einde van onze ponton liggen 11 identieke bootjes die er verdomd snel uitzien. Een beetje zoeken op internet leert ons dat het om Farr MRX’en gaat, 34 voet racebootjes die in parallel gebouwd zijn, speciaal voor deze club om zo identiek mogelijke boten te krijgen om zo eerlijk mogelijke matchraces te houden. De 10 kleinere bootjes aan de volgende ponton zijn Elliott’s 7m en zijn de trainingsbootjes van de jeugdteams (voor amper 5000NZD per jaar kan je een aandeel in deze bootjes kopen, inclusief outfits en training). Er liggen drie startboten, twee catamarans en een stel ribs bij. Naast de enorme reclamestickers dragen ze allemaal het logo van de RNZYS, de yachtclub vlak naast onze deur.

De Royal New Zealand Yacht Squadron is zonder twijfel de meest prestigieuze zeilclub van Nieuw-Zeeland. Alles wat en iedereen die iets te betekenen heeft op zeilvlak wordt gesponsord, getraind of is lid van “The Squad”. Ze zijn de thuisbasis van ETNZ (Emirates Team New Zealand), de winnaar van de America’s Cup. ‘The Auld Mug’, de oudste sportbeker ter wereld werd als hoofprijs ontworpen en geschonken door de club in 1851 en sindsdien keer op keer doorgegeven. Vandaag staat hij eindelijk weer ‘thuis’ te blinken in zijn eigen clubhuis.

Zo lang ik geen beter tijdverdrijf vind, hou ik me bezig met ‘projecten met algemeen nut’ zonder dat ‘nut’ te definiëren. Een daarvan is uitzoeken hoe het hier allemaal zit met die racebootjes, wedstrijden en yachtclubs. Dus trek ik op een zonnige vrijdagmiddag mijn stoute zeilschoenen aan en spreek de eerste de beste kerel aan die er sympathiek uitziet en rond de bootjes loopt. Hij draagt een jas van ETNZ en een pet van de RNZYS, die wordt het aanspreekpunt!

Voor ik het goed en wel besef zit ik in de kuip van één van de MRX’en met een glas rum-cola in mijn hand en wordt er tussen de aanwezige schippers gepalaverd wie mij als crew mag meenemen. Keuze uit drie teams maar ik blijf bij mijn eerste keuze, die sympathiek ogende man met ETNZ jas en RNZYS pet : Gary, de vlootmanager van de MRX’en.

Sinds die bewuste vrijdagmiddag zeil ik elke vrijdagmiddag de Rum Race mee op Ovlov, op zaterdag vaarden Ivan en ik op Ovlov de Winterseries mee, op dinsdag vaar ik de Ladies Series en op woensdag zeilen we vanaf volgende week de Summer Series. De weekends houden we vrij voor weekendjes met Vaguebond en proberen we niet te wedstrijden, een mens moet niet overdrijven!

Wedstrijdzeilen is hier toch net iets anders dan we gewoon zijn. Tijdens het zomerseizoen is er elke weekdag wel een wedstrijd van een van de drie clubs. Voor de MRX’en beslist de vlootmanager vooraf hoe en of er gevaren wordt, de boten zitten in een sponsorprogramma en daar hangen wat voorwaarden aan vast. Zo mogen de MRX’en niet meer varen als de pieken meer dan 30 knopen aangeven en mogen we geen spi meer trekken bij 25 knopen. Die grenzen zijn rekbaar hebben we al gemerkt, vooral naar boven toe…

Ik kan in mijn eentje Ovlov wedstrijdklaar maken, ik ben meestal eerst aan boord en de bootjes zijn echt eenvoudig te zeilen. Voor we losgooien overleggen we wind en getijden, startprocedures, beste tactiek voor het opgegeven parcours en wie welke positie inneemt (Gary wil dat we alle posities kunnen innemen indien nodig maar meestal krijgen we allemaal onze favoriete plek).

Een indruk van Ovlov onder spinaker bij 20 knoopjes wind... FUN!